06.03.1930 – 23.01.2010

Yokluğu doldurulamayan, doldurulamayacak olan ..

İlk kaybedilen, acısı ilk derinden hissedilen akrabadır.Başka birşeydir,tarifi zordur..

Hayatımızdan kopan, bizi ölümle, mezarla, tabutla, cenaze namazıyla karsı karsıya getiren, bizi hayatın gerçeğini öyle yumusakca değil şak diye carpan bir olaydır dedenin ölmesi..

Dallarına çocukluk anılarının belkide en güzellerini astığın, sen var oldukça var olacağını ve yorulduğunda sırtını dayayabileceğini düşündüğün dev ağacın devrilmesidir dedenin ölmesi..

Herşeyin ötesinde, bir annenin yetim kalışıdır dedenin ölmesi..

Fiziksel olarak anne ve babanız kadar yanınızda olmasa da ruhen en az onlar kadar yanınızda olmuş olan bir dedeniz var ise daha da zorlaşan bir durumdur dedenin ölmesi..

Beni bildin mi dede? sorusuna karşılık, “bilmemin la” dediği sözcükleri bir daha onun dilinden duyamayacak olmaktır dedenin ölmesi..

Günlük yaşamda koşuşturmacanın içinde birdenbire soğuk ve buz gibi gelen olaydır dedenin ölmesi..

Babanin kabre inip elleriyle kendi babasini topraga yerlestirmesi. ikisini bu halde gorecek miydim diye kisinin kendi kendine sormasidır dedenin ölmesi..

Babanın önemini bir başka anlamaktır dedenin ölmesi..

İnsana, yaşanılabilecek birçok eksik kalmış parçayı derinden hissettirip, farkına varmasını sağlar dedenin ölmesi. Ama artık çok geçtir. O, yıllara meydan okuyan, aile ağacının en heybetli dallarından birisi, zamanla olan savaşına yenik düşmüştür. Hele bir de sizden uzaktaysa, kısa süre olan görüşmeler, keşke daha fazla o’nu yaşayabilseydim isteğini uyandırır dedenin ölmesi. Ne kadar da bazı keşkeler ve pişmanlıklar duysanız da, artık yapabilecek bir şeyin kalmadığını zaman size anlatır. Tıpkı o’nu bir sabah yatağında mağlup edenin zaman oluşu gibi. Bir an için hayatın boş olduğu kanısına kapılırsınız. Fakat gidişiyle beraber arkasında bırakmış olduklarını görünce, acınızı paylaşan o hafif tebessüm yanaklarınızda beliriverir. Anılara dalarsınız. Az veya çok, tatlı ya da acı, farketmez. Eksik kalmış anıları tazelemenin, bir anlamda kaybettikten sonra değerini daha iyi anlamanın çırpınışları gibidir. En azından zamana yenik düşmeyecek ve herhangi bir vakit hatırladığınızda, o’nu gülümseyerek yad edeceğiniz yaşanmışlıkları bir kenarda saklarsınız. En çok acıtan ve iç burkan anınız ise ayrı bir yerde bekler durur.. Son bir kez olsun sesini duyamadan vefat ettiğini öğrenişiniz gibi..

Mekanın Cennet Olsun Paşam!

Seni özleyen torunun..